Ambassadeurs & Vrijwilligers

Iedereen kan Sporten Noord-Limburg

Ambassadeur: Wiesje Verhaeg

Gemeente Horst aan de Maas

Ik ben Wiesje Verhaeg, 8 jaar en woon in Horst met papa, mama en mijn broertje Siem. Ik ben geboren met een spierziekte, maar tot op heden heb ik nog geen diagnose gekregen. Mijn spieren zijn slapper en daardoor kosten veel dingen me meer moeite. Meestal zit ik in een rolstoel.

Wel heb ik sporten en bewegen altijd al leuk gevonden. Ik ben begonnen met peuterdansen en inmiddels dans ik bij de Danskanjers van Mylagro en bereiden we ons voor op de grote show in juni. Dit zijn allemaal kinderen met een beperking en dat is heel gezellig. Ook doe ik aan  framerunnen bij Scopias in Venlo. Dit is een soort loopfiets waarmee je op de atletiekbaan kunt rennen. Dat vind ik ook heel leuk. Soms hebben we daar ook een wedstrijd van. Op school heb ik al een paar keer aan een boccia-toernooi meegedaan. Via Iedereen Kan Sporten heb ik ook al twee keer een rolstoelvaardigheidstraining gevolgd bij Wheelchair Skills Team, daar heb ik ook heel veel aan gehad om nog handiger te worden met mijn rolstoel.

Het sporten is heel belangrijk om mijn spieren soepel en sterk te houden, maar ook om andere kinderen te ontmoeten en plezier te maken. Ook lijkt het me leuk om nog andere sporten te gaan uitproberen.

Ik ben in december gevraagd om ambassadeur te worden voor de gemeente Horst aan de Maas. Dat vind ik super leuk om te gaan doen en misschien zie ik je een keer bij een activiteit van Iedereen Kan Sporten!

Ambassadeur: Ike Reijnders

Gemeente Venray

Ike Reijnders is 19 jaar en woont in Venray samen met zijn ouders, zus Isa en hond Bella. Ike is een echte hondenvriend. Op jonge leeftijd is er bij Ike Bardet-Biedl syndroom vastgesteld waardoor hij onder andere de oogaandoening Ritinitis Pigmentosa heeft. Ike kon eerst nog alles zien maar vanaf de kleuterleeftijd is zijn zicht steeds meer achteruit gegaan, op dit moment ziet Ike nog 0,5%. Dit weerhoudt Ike er niet van om te doen wat hij leuk vindt, en dat is sporten.

Ike houdt vooral van vechtsporten, op jonge leeftijd is hij begonnen met judo en heeft ook veel wedstrijden gewonnen. Ike was bekend met overgewicht wat ook een kenmerk is van het syndroom, hij heeft hier zelf aan gewerkt samen met een fitness-instructeur met een voedingsadvies en weegmomenten en is 20 kilo afgevallen. Het lukt hem al jaren om dit gewicht stabiel te houden wat extra moeilijk is door het syndroom, zelfs de artsen waren er verbaasd over dat hij dat voor elkaar gekregen heeft.

Een aantal jaar geleden is Ike begonnen met boksen en later ook met kickboksen, door goede begeleiding op beide plekken heeft hij veel kunnen leren en heeft hij mee kunnen doen op deze reguliere sportclubs.

Ike heeft zijn hele leven speciaal onderwijs gevolgd, eerst op de Maartenschool in Nijmegen en toen zijn ogen slechter werden is hij onderwijs gaan volgen bij Visio in Grave. Vanaf 18 jaar gaat Ike naar dagbesteding. Hij gaat 2 dagen per week naar de judo-vereniging waar hij allerlei verschillende klussen doet en ook mee judolessen geeft. De andere 3 dagen van de week gaat hij naar Joutou sportzorgcentrum waar hij de hele dag kan sporten en ook sportlessen mag geven.

Ike geeft aan dat veel mensen hem geholpen hebben in zijn leven, zoals Rudi (judo-vereniging), Mike (Joutou), Janny (fitness), Maurice en trainers (boksen) en Michiel en trainers (kickboksen).  Ook helpen zijn ouders, zus en zijn familie hem.

 Ike vindt dat gehandicapte mensen gewoon mee kunnen doen met sporten en met alles. Ze hebben vaak gezegd dat ik iets niet kan maar ik kan het wel omdat ik het gewoon doe.

Ike wil in de toekomt op zichzelf gaan wonen en wedstrijden vechten bij Glory.

Ambassadeur: Roy Althuizen

Gemeente Gennep

Mijn naam is Roy Althuizen, ik ben 44 jaar en ik woon in Gennep. Ik ben geboren met een verstandelijke beperking, maar ik kan hier inmiddels goed mee omgaan. Ik heb altijd al veel plezier beleefd aan sporten en ik heb dan ook een aantal hobby’s hierin ontdekt. Wekelijks duik ik graag het zwembad in om baantjes te trekken. Ook doe ik aan handboogschieten bij de club in Venray, een hobby die ik via mijn vader heb ontdekt. Handboogschieten was ook altijd zijn passie, dus voor mij heel mooi om dit voort te kunnen zetten.

Naast zwemmen en handboogschieten is wandelen een andere grote passie van mij. Ik heb inmiddels vijf keer de Nijmeegse Vierdaagse met veel plezier uitgelopen. Daarnaast wandel ik wekelijks mee met de Nordic Walking-club in Gennep. Zoals je leest, heb ik veel sportieve bezigheden die ik graag doe in mijn vrije tijd.

Ik ben sinds kort gevraagd om als ambassadeur voor de Gemeente Gennep op te treden. Wie weet zie je mij binnenkort bij een sportevenement daar!

“Sporten doe je vanuit je hart, met de mensen die je lief hebt in gedachten.

Geef als wat je hebt, meer kan je niet doen! “

Ambassadeur: Hans Eickmans

Gemeente Bergen

Hallo ik ben Hans, ben 68 jaar en woon in het mooie Well aan de maas.

Ben mijn linkerbeen verloren vanwege drie keer revisies (knieprothese) , doordat de infectie/bacterie er niet uitging moest mijn linker been worden geamputeerd.

Vanaf mijn 6e levensjaar heb altijd veel aan sport gedaan voetbal, zwemmen, tennis, fietsen (25 jaar naar werk gefietst zomer en winter) en veel gewandeld ( met de hond ) sporten was mijn hobby en natuurlijk de buitenlucht. Ik vond door het sporten rust en ontspanning .

Ondanks mij beperking ga ik nu met mijn handbike veel fietsen, ga twee maal per week fitnessen wat mij nog vitaler en fitter maakt. Hiernaast ben ik lid van een schietclub. Hier heb je veel concentratie en rust voor nodig. Wat ik ook heel belangrijk vind is dat je door sporten ook sociale contacten heb. Het is fijn als je ook samen kunt sporten , met een fijne groep om je heen . Ondanks mijn beperking kan ik toch weer goed bewegen en sporten .

‘Opgeven is geen optie!’

.

Ambassadeur: Susanne Valckx

Gemeente Venlo

Ik ben Susanne Valckx, 59 jaar oud, getrouwd met Mario. Samen hebben we 3 kinderen en mijn man en ik wonen in Arcen. In mijn dagelijks leven ben ik als pedagoog werkzaam in de Jeugd-GGZ. Hier mag ik kinderen, jongeren en ouders ondersteunen. Ik haal dan ook veel voldoening uit mijn werk.

Als  gezin waren we altijd al met sport bezig . De kinderen deden aan voetbal en volleybal, mijn man en ik deden aan hardlopen en tennissen en waren we leider/coach van de diverse jeugdteams.  Toen ik jong was, deed ik zelf ook aan volleybal, maar wegens aanhoudend blessureleed moest ik hier mee stoppen.

Toen ik in 2001 een dwarslaesie opliep en in de rolstoel kwam, begon de zoektocht naar een passende sport. Hierin kreeg ik destijds weinig begeleiding, en het was echt een zoektocht. Aansluiten bij de reguliere sporten lukte maar gedeeltelijk. In die periode heb ik mijn eerste aankoppelbare handbike, een fiets die ik aan mijn rolstoel kan vastmaken, gekocht. Maar deze gebruikte ik vooral voor mijn dagelijkse bezigheden.

Nadat ik 2014 opnieuw geopereerd werd en moest revalideren werd ik veel beter begeleid in het zoeken naar een passende sport.  In het revalidatiecentrum kwam ik in aanraking met het sporthandbiken. Ik werd in een sporthandbike gezet  en was gelijk enthousiast. Al snel werd er getraind in de heuvels van Zuid-Limburg. Alles met als doel om in 2015 mee te kunnen doen aan de HandbikeBattle in Oostenrijk, een wedstrijd tussen de teams van diverse revalidatiecentra in Nederland, waarbij je een berg gaat beklimmen over 20 kilometer met een gemiddelde stijgingspercentage van 10%.

Nou dat klonk makkelijker gezegd dan gedaan. Het viel niet mee om alleen met armkracht jezelf en die handbike, de berg op te ‘fietsen’. Hiervoor waren vele trainingsuren in de handbike nodig, 3 x per week trainde ik buiten of op de tacx. Daarnaast was ik 2 per week te vinden bij de fitness, waar ik ook aan spierkracht werkte.  Maar wat heb ik hier van genoten: het buiten zijn en de mooie natuur waar ik doorheen fietste, het moe worden van de inspanning, het samen sporten met mijn man die mijn buddy was.

Nadat ik in 2015 aan de Handbikebattle had meegedaan, wilde ik dit nog een keer, en heb ik mij samen met 2 vriendinnen voorbereid op een 2e keer meedoen in Oostenrijk en wederom genoten. Naast de Handbikebattle heb ik aan diverse NHC wedstrijden en marathons meegedaan.

Na de eerste Handbikebattle in 2015 ben ik benaderd door de Stichting Wieler- en Skateomgeving Herungerberg Venlo om te kijken of het mogelijk is om  aangepast wielrennen op te starten. Samen met handbikers uit Limburg én Duitsland is in 2016 het Handbiketeam Euregio gestart en trainen we 1x per week op de zaterdag 2 uur op de baan. Ons doel is om het aangepast fietsen laagdrempelig aan te bieden. Sommige trainen voor het plezier en sociaal contact, anderen trainen intensief voor wedstrijden. Al die jaren begeleid ik ook mensen die bij ons, vrijblijvend, het handbiken of een andere aangepaste fiets komen uit proberen. Maar als Handbiketeam Euregio trainen we niet alleen op de baan, maar maken we ook geregeld gezellige toertochten, waarbij we ergens samen koffie drinken, iets wat ik erg gezellig vind.

Na een operatie aan mijn handen in 2020 is het momenteel niet meer haalbaar om te handbiken in een sporthandbike. Mijn aankoppelbare handbike is wel zo aangepast dat ik hiermee nog sportief op pad kan gaan, dan weer om mijn hobby natuurfotografie uit te oefenen, maar ook om kilometers te maken, op vakantie mooie toertochten te maken, om fit te blijven én om de handbikers van het Handbiketeam Euregio te bezoeken. Met het team maak ik nog toertochten en daarnaast ben ik als vrijwilliger betrokken bij de activiteiten van het Handbiketeam Euregio.

Voor de toekomst, hoop ik nog een passende sport voor de wintermaanden te vinden, maar dat komt goed. IKS is er om mij te helpen met die zoektocht. En als ambassadeur van IKS wil ik me zelf ook inzetten om anderen te laten zien dat sport meer is dan bewegen en dat er voor iedereen iets passends te vinden is!

Ambassadeur: Bob Verhaegh

Gemeente Peel en Maas

Jaarlijks krijgen in Nederland veel jongeren een ongeluk en lopen daarbij ernstig hersenletsel op. Dat overkwam mij. Ik ben Bob Verhaegh, woonachtig in Maasbree. Ik was 24 jaar, gezond en in goede conditie. Ik sportte veel en ging vele uitdagingen aan. En op donderdag 30 januari 2014 veranderde dat in enkele seconden. Er volgde een zware tijd van overleven en daarna van revalideren. De tijd na jarenlange ziekenhuisopnamen was niet makkelijk. Hoe verder… wat stond mij te wachten. Als ik thuis ging zitten, zou de opgebouwde revalidatie snel verloren gaan. Er startte voor mij een revalidatieprogramma thuis. Iedere dag hard werken om verder te komen. Ik had dezelfde belevingswereld als voor het ongeluk, maar tegelijk werd ik geconfronteerd met het anders zijn. Niet kunnen lopen, praten en eten is hard en moeilijk. Het zoeken naar een nieuwe identiteit met mogelijkheden en kansen is een lang proces. Iedere dag lijkt hetzelfde. Iedere week lijkt hetzelfde. Iedere maand lijkt hetzelfde. Er is geen perspectief meer. Toch wilde ik hetzelfde beleven als mijn leeftijdsgenoten. Sporten in de vorm van fietsen en rennen. Sporten die onmogelijk lijken. En vaak uit de weg worden gegaan. Dat kan hij toch niet.

Op donderdag 8 juni 2017 startte ik met 3 andere mensen met een lichamelijke beperking onder leiding van Sierd Nutma en zijn team ICAM (I Climbed A Moutain) een triatlon met als doel het onmogelijke aangaan. De triatlon begon in Enkhuizen en eindigde 3 dagen later in Maasbree. Tijdens deze tocht ontdekte ik dat ik veel plezier beleefde aan het fietsen en rennen. Dit fietsen werd mogelijk gemaakt met een speciale rolstoelfiets en het rennen met een hippocampe renrolstoel.

Ik zag toen dat de helft van de mensen in Nederland wekelijks beweegt en sport.

Voor deze mensen zijn er mogelijkheden genoeg en zij ervaren over het algemeen een grote keuzevrijheid. Het aantal mensen met een beperking die deelnemen aan sport en bewegen is helaas minder groot. Het is voor mensen met diverse beperkingen niet vanzelfsprekend om te kiezen uit diverse sporten. Voor veel mensen is het zelfs onmogelijk om deel te nemen.

Enkele betrokkenen die het verhaal van mij van dichtbij hebben meegemaakt, besloten om een stichting op te richten, zodat mensen met een beperking kunnen gaan bewegen en sporten. In 2018 werd Stichting Beweeg je Vrij opgericht.

Stichting Beweeg je Vrij leent speciale fietsen zoals een rolstoelfiets, een speciale renrolstoel en een duofiets uit. Het is fantastisch om te zien op welke manier deze betrokken vrijwilligers zich inzetten om de stichting succesvol te maken.

De elektrische duofiets is helemaal aangepast met hoge rugleuning, aangepaste zitting die gedraaid kan worden, spalken bij de voetsteunen om de benen recht te houden. Achter de duofiets kan een handbewogen rolstoel meegenomen worden, zodat je onderweg even kunt rusten.

Met de wandelrolstoel kun je lekker in de bossen of op moeilijk begaanbaar terrein wandelen. Bij de rolstoelfiets klik je de rolstoel voorop de fiets zonder dat je uit je rolstoel hoeft te komen.

Met de renrolstoel kun je lekker rennen op zowel moeilijk begaanbaar terrein als op verharde wegen. En deelnemen aan wedstrijden. Met de renrolstoel heb ik al vele prijzen behaald samen met mijn renner Ton Grommen. In 2018 was ik genomineerd voor de Gouden Venus van Milo, een onderscheiding voor de meest inspirerende Nederlander met een beperking.

Momenteel ga ik fitnessen met Joost Peeters, mijn begeleider. Ook dit is mogelijk voor mensen met een beperking.

Als ambassadeur van Iedereen kan Sporten van Gemeente Peel en Maas wil ik me inzitten voor mensen met een beperking, voor ouderen en eenzame mensen en voor iedereen die graag wil blijven bewegen en sporten.

‘De gelukkigste mens heeft niet van alles het beste, hij maakt van alles het beste!’

Ambassadeur: Anouk Lenssen

Gemeente Beesel

Ik ben Anouk, 37 jaar en kom uit Reuver.

Momenteel zijn mijn hobby’s G korfbal in Roermond, zumba hier in Reuver bij een reguliere zumba groep en ik zit bij de toneel club uniek ook in Reuver.

Verder wandel en fiets ik graag, maak ik zelfgemaakte kaarten en schilder ik sinds kort, ja ja eigenlijk te veel om op te noemen.😉

Daarbij werk ik ook nog twee volle dagen met kinderen bij een gastouder, en doe ik met een oudere mevrouw boodschappen. Ze noemen mij daarom ook de bezige bij.🐝

Tot slot kijk ik ernaar uit om dit jaar ambassadeur te zijn van de Gemeente Beesel, dit lijk me erg leuk.

‘Heb vertrouwen in jezelf, je kunt meer dan je denkt!’

.

Ambassadeur topsport: Chantal Haenen

IKS Limburg

Ik ben Chantal Haenen en ik woon in Beegden, gemeente Maasgouw. Als paralympisch topsporter ben ik dagelijks bezig met handbiken, maar sport is voor mij zoveel meer dan alleen topsport. Ik vind het belangrijk om mensen te inspireren om in beweging te komen, nieuwe dingen te proberen en vooral om hun grenzen te verleggen. Sport heeft zoveel te bieden, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Het helpt je sterker te worden en geeft een enorm gevoel van voldoening.

Naast handbiken vind ik het ook leuk om andere sporten te ontdekken. Het is altijd een gave ervaring om mezelf uit te dagen met nieuwe activiteiten en te zien wat ik allemaal kan, zelfs buiten mijn eigen sport.

Als ambassadeur van IKS Noord-Limburg wil ik mijn passie voor sport delen en mensen aanmoedigen om actief te zijn. Het draait niet altijd om presteren, maar om plezier in bewegen en mogelijkheden te ontdekken

Vrijwilliger: Jac Verhaag

Gemeente Venlo

Mijn naam is Jac Verhaag, ik ben 36 jaar oud, woonachtig in Velden en ik heb de eervolle taak om IKS vrijwilliger te mogen zijn voor de gemeente Venlo. Sporten heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Al van kinds af aan was ik altijd buiten met een voetbal op het trapveldje te vinden. Ook als er even geen vriendjes waren om mee te voetballen was er op het schoolplein altijd nog een grote muur waar ik de bal tegenaan kon schoppen.

Later na toen ik na het CIOS als bewegingsagoog aan het werk ging was het mijn missie om mensen met een beperking te enthousiasmeren om voldoende te bewegen en sporten. Met als lijfspreuk kijk wat je kunt en niet wat je niet kunt. Toen ik in 2015 een dwarslaesie opliep en zelf (deels) in de rolstoel kwam. Moest ik deze lijfspreuk op mijzelf gaan toepassen. Dit was natuurlijk moeilijker dan verwacht. Maar waar een wil is, is een weg!

Na een jaar revalidatie ben ik met Eric van IKS gaan kijken naar welke sport bij mij past. Ik ben bij het handbike team Euregio gaan kijken en heb daar mijn eerste rondjes in een sporthandbike gemaakt. Helaas lukte het mij niet met een incomplete hoge dwarslaesie om echt goed te kunnen fietsen. Maar gelukkig kan ik dit wel met een aankoppel handbike die ik aan mijn rolstoel vast klik. Zo kan ik toch mijn kilometers maken en fiets ik overal zelfstandig naar toe.

Een andere hobby van mij was zwemmen, ook dit was even een zoektocht hoe ik dit het beste kan doen. Mijn been zakte telkens naar beneden en mijn rechter arm kreeg ik met de borstcrawl bijna niet boven het water uit. Ik zwem nu met een slofje van foam om mijn voet zodat mijn benen niet naar beneden zakken. Het borstcrawlen doe ik nu puur op mijn linkerarm. Één vlinderslag zit er tegenwoordig niet meer in en ik ben niet meer zo snel als vroeger. Maar het allerbelangrijkste is toch dat ík evengoed kan zwemmen op mijn eigen niveau en daar haal ik veel plezier uit.

Ook fitness ik een keer per week bij de fysiotherapie, onder een goede begeleiding probeer ik mijn lichaam toch zo gezond en fit mogelijk te maken/houden.

Iedereen weet wel dat sport en bewegen heel belangrijk is, maar als je toch beren op de weg ziet omdat je denkt dat je iets niet kunt is IKS er om je daarbij te helpen. Ben niet bang om hulp te vragen. Een passende sport kan heel veel positiefs opleveren en denk eraan:

‘Je kunt meer dan je denkt!’

Vrijwilligster: Vera Bouten

Ik ben Vera Bouten, 46 jaar en getrouwd.

Vanaf mijn geboorte heb ik een hersenaandoening, cerebrale parese. Ik heb een eenzijdige verlamming, met diverse chronische, fysieke (pijn)klachten en ben gedeeltelijk rolstoel gebonden.

Als kind heb ik ervaren en geleerd dat sporten een belangrijk onderdeel is in het leven. Sporten is niet alleen goed voor de mentale en fysieke gezondheid, maar het is ook ontspanning.

Ondanks mijn beperking heb ik als kind diverse sport- en beweegmogelijkheden mogen ervaren. Om op deze manier te ontdekken wat ik wel kan.

De medische vraag was of ik überhaupt wel kon fietsen en zwemmen. Na veel en lang oefenen is het mij uiteindelijk gelukt om op een gewone fiets te kunnen fietsen. Ook het zwemmen is mij gelukt.

Op latere leeftijd heb ik een tijdje dansles gehad, omdat ik graag beweeg op muziek. Het bleek dat stijldansen in een bepaalde mate mogelijk was, maar het uitoefenen van andere dansstijlen bleek fysiek niet mogelijk te zijn. Dit heb ik omgezet in pianoles (met een hand), wat ik nog steeds doe.

Vanaf mijn 22e levensjaar ben ik frequent gaan fitnessen, omdat ik de behoefte kreeg om meer te gaan sporten. Alleen zwemmen en fietsen vond ik onvoldoende.

Het fitnessen werd ook ondersteund door mijn arts en andere behandelaars, omdat het een positief effect zou hebben op mijn aandoening. Dit stimuleerde mij nog meer, waardoor ik al meer dan 10 jaar onder begeleiding van een personal trainer sport. Deze trainer maakt intussen onderdeel uit van mijn behandelend medisch team. De trainingen worden voortdurend afgestemd op mijn huidige gezondheidssituatie, zodat ik medisch verantwoord sport.

De combinatie fitnessen, zwemmen en fietsen heeft mij nog vitaler, energieker, mentaal en fysiek sterker gemaakt. Daarnaast is gebleken dat ik op deze manier mijn beperkte mobiliteit nog kan behouden.

Deze combinatie van sporten is een van mijn grootste hobby geworden. Gemiddeld sport ik 6x per week.

‘Denken en handelen vanuit mogelijkheden!’

‘Vera begeeft zich op bekend terrein en kan zich erg goed verplaatsen in casussen. Ze begeleid vanuit haar eigen ervaringen, dat is wat haar zo sterk maakt in het hetgeen wat ze voor ons doet’, Aldus team IKS. Mogelijkheden zijn nog niet altijd zichtbaar, maar daar helpt Vera jou dus maar al te graag bij!

Heb je nog aanvullende vragen of kom je ergens niet uit?
Neem dan contact op, want wij helpen je graag verder!